Sou nooit kon droom nie

20 04 2018

Trattoria

My ma het ‘n staaltjie wat sy altyd vertel van die priester wat verlief raak en trou.  Siende dat hy nie meer ‘n priester kon wees nie, moes hy maar gaan sing vir sy kos.  Dit was natuurlik ‘n Rooms Katolieke priester.

Dus was dit nogal ironies dat dit in Rome moes gebeur het.

In die land van Rome, maak jy soos die Romeine; en glo my – hulle is ietwat ongewoon.  Daar is byvoorbeeld een prys vir ‘n cappuchino wat jy by die kroeg drink en ‘n aansienlike duurder prys vir ‘n cappuchino by ‘n tafel.  Enige artikel oor Italië maak dit duidelik dat dit sonde is om ‘n cappuchino na 11 in die oggend te drink.  Hulle kos is ook baie streeksgebonde.  Net omdat jy iets in Rome geniet het, beteken dit nie dat jy dit in Milan ook gaan kry nie.

Die grootste skok vir ons Suid-Afrikaanse gestelle is dat jy vir absoluut alles betaal.  Daar is ‘n fooi vir die tafeldoek, ‘n fooi vir die brood op die tafel, ‘n fooi as daar lewendige musiek is ens.  Toegegee, jy betaal nie fooitjies nie, maar jy hoes vir absoluut enige iets anders.  (Ek het Sofia van Golden Girls soveel beter verstaan nadat ek ‘n draai in Italië gemaak het).

Gelukkig is ek en Google op goeie voet en ek was ten volle voorberei en uitgehonger vir ‘n aand in ‘n trattoria.  ‘n Trattoria is ‘n eenvoudiger restaurant wat gewoonlik deur ‘n familie bedryf word.  Daarteenoor kry ‘n mens ‘n ristorante, wat ‘n meer formele (en dus duurder) restaurant is.  Voorberei – in die sin dat ek weet daar gaan vreemde fooie wees en ek seker gemaak het ons het genoeg kontant.  Kredietkaarte is net so uit as cappuchino in die aand.

In elk geval, daar aangekom, is daar ‘n oom (vermoedelik die pa van die familie) wat kitaar speel.  Nadat hy moeg is, stuur hy sy hoed om en daar gaan hy.  Wel, die eienaar is nog nie klaar gemusiek nie.  Daar begin hy die enigste Engelse lied speel wat hy ken.  Country roads.  Hy dring boonop daarop aan dat almal moet saam sing.  As ons nie genoeg sing nie, maak hy sommer sy eie woorde op.  Gewoonlik:  “I don’t know English” op maat van die musiek.  En ja – benewens die koor van Country Roads, kon hy en sy gesin nie Engels praat nie.

So daar sit ek – op ‘n sypaadjie in die hartjie van Rome – en sing kliphard Country Roads vir my kos.  Iets wat ek nooit in ‘n 1000 jaar sou droom ek ooit sal doen nie.

Elke keer as iemand nuuts opdaag, word nog ‘n tafel sypaadjie toegesleep en dan sing ons weer.  Een van die kliente het later “Country Roads” met “House of the rising sun”

Ons moes wel betaal het vir ons kos (tafeldoek, brood ens), maar die oom het so lekker kitaar gespeel, dat hy nooit neergeskryf het wat ons bestel het nie.  Ons moes hom weer wys wat ons bestel het.  Ons het darem ‘n paar euro afslag gekry.  Na ‘n gratis loopdop, het ons vir oulaas in Rome “Country Roads” gesing, nogal spyt dat ons die volgende aand nie weer kon kom nie.

Wat moes jy al doen wat jy nooit verwag het jy sal doen nie?

 

Advertisements




Oordeel ‘n boek aan sy buitekant

1 03 2018

Ek het ‘n paar jaar terug Afrikaanse flieks afgesweer.  Na die groot ophef wat oor Liefling gemaak is, het ek besluit nooit weer nie.  As dit die beste is wat Afrikaans kan bied, dan is daar geen hoop nie.  Ja, ek weet lae begrotings is altyd die verweer, maar oempf kos niks.  Daar was geen oempf.

Hier en daar het ek wel uitsonderings gemaak.  Ek het byvoorbeeld Ballade gaan kyk.  Ek sal dit nou nie die beste fliek ooit noem nie, maar ek het darem nie gevoel of ek my geld mors nie.  Ek het ook hier en daar ‘n paar DVD’s gekyk.  Party het belofde getoon dat ek dalk te vinnig alles oor dieselfde kam geskeer het en ander weer het my punt bevestig.

Onlangs het Raaiselkind die silwerdoek getref.  Ek het my bedenkinge gehad.  Eerstens foeter ‘n fliek mos altyd die boek op.  Tweedens, Diaan Lawrenson?  Regtig?  Paula vir die ma?  Ek kon niks goeds daaruit sien kom nie.  Laastens was Sally Campher die vervaardiger.  Ek bid jou aan!  Yollie van Orkney Snork Nie.  Die persoonliking van vlak.  Wel, eintlik sal vlak in die gesig gevroetel wees met Yollie van Tonder.  Daar moet immers ‘n diep mens aan die stuur van sake staan vir ‘n fliek soos Raaiselkind.

Dit is natuurlik baie onregverdig van my; om die aktrise aan die karakter gelyk te stel.  Tog is dit dadelik die beeld met ‘n skril aankondiging wat by my opkom.  Ja, daar was ander rolle ook.  Dit was haar rol wat my afgesit het van Koöperasie Stories.  Nie dat ek haar al ooit blameer het vir die skrywer se fasinasie van die makbere.  Sy was ook iewers ‘n speurder of ‘n ding gewees.  Niks wat regtig uitgestaan het nie.

In elk geval, deesdae maak sy flieks en duik diep.  Dit het nie vir my na ‘n blink plan geklink nie.  Ek het egter besluit om ‘n kans te vat omdat Annelie Botes heel in haar noppies met die fliek was.  As sy tevrede was, het sy of lae standarde of hulle het haar storie nie vermorsel nie.

Ek was verkeerd.  Dalk omdat ek baie lae verwagtinge gehad het, maar die fliek was heel aangrypend.  Ek sal dit self as goed bestempel.

Natuurlik is daar ‘n paar goed wat nie sin maak nie.  Soos hoekom is die ma in die eerste plek gearresteer as sy eintlik vir ondervraging ingeneem is?  Sy kry haar boeie eers by die kar en dan word sy by die polisiestasie ondersoek ook.  Dit het my terloops in die boek ook gepla.  Nogtans dink ek dat die fliek wel hulle doel behaal het.  Mense wat na outistiese kinders omsien, lewe in ‘n nagmerrie.  Alleen, met ‘n kind wat hulle laaste nerwe skeur en met bittermin ondersteuning en baie verwyte en veroordelings.

Annelie Botes het die verhaal geskryf nadat een van haar kollegas se kinders met outisme gediagnoseer is.  Sy het self aanvanklik die ma van die kind verdryf en later die diagnose afgemaak as ‘n nuwe naam vir stoutigheid.  Sy het haarself opgevoed en glo sake met die ma reggemaak.

Ten slotte – ek het al ‘n paar mense ontmoet wat almal vertel hulle kind is outisties en die kind is duidelik nie outisties nie.  Ek wonder dikwels of hulle nie dinge aanroep nie.  As hulle na fliek soos Raaiselkind kyk, skaam hulle hulleself?  Of is dit maar net water op ‘n eend se rug.





Kroonjuwele

25 10 2017

Openbare vervoerstelsels is seker die beste studie van die mensdom.  Daar sal jou paaie met alle soorte kruis.  Of dit ‘n goeie ding is, is ‘n heel ander vraag.  Ten minste kom daar goeie stories daar uit.  😉

Ek sit eendag op ‘n halte en wag vir ‘n waterbus of is dit ‘n watertaxi?  Die stelsel wat Venesië verskaf om besoekers en inwoners te vervoer na sekere punte.  Ons moes ‘n ruk wag vir die boot wat ons wou neem.  Daar was nie WiFi nie, dus moet jy jouself maar vermaak terwyl jy wag.  Jou mond kan immers net solank oop hang oor die feit dat jy in Venesië is.

Daar kom later ‘n man in om ook blykbaar vir ‘n boot te wag.  Dit blyk asof hy inkopies kom doen het, want hy hou ‘n sakkie voor hom vas.  Hy mag dalk Italiaans wees, maar boeremeisies staar mos nou nie oopbek vir mans nie.  Wel, nie gewoonlik nie.

Ek gesels maar met my reismaat en maak so tussendeur my selfoon skoon.  Die pakkieman het intussen sy staan langs die ingang gekry – basies langs ons, maar nou nie in ons persoonlike ruimte nie.  Nog iemand kom die halte binne en weereens – dit is immers ‘n natuurlike reaksie – kyk ek op.  Net om in die oog gesteek te word.  Mense, ek was amper blind.

‘Wat de hel?’

‘Nee, dit kan nie wees nie.  Sien ek reg?’

Niemand sal dit glo nie.  Wag, ek moet ‘n foto neem.’

Het jy op jou kop geval?  Jy kan nie daarvan ‘n foto neem nie.’

O vrek, jy staar!  Kyk weg!!!’

KYK WEG!!!’

De hel met die persoon wat ingekom het, kyk weg.’

‘Moenie na die ingang kyk nie.’

Wanneer kom daardie dekselse boot?’

Die skedule is agter die vent, moenie kyk nie.’

‘Nog mense – moenie opkyk nie!’

Uiteindelik het die boot opgedaag en gelukkig het die pakkieman besluit om eerder te wag vir die volgende boot.  Sien, dit was nie kommando met ‘n rebelse gulp nie.  Nee, hier wat die kroonjuwele uitgetrek om behoorlik lug te kry.  Helaas, doen die strategiese pakkie net mooi niks om dit van die kant af te verdwerg nie.

 





Begroot begin met T

23 10 2017

budget2

YouTube het iewers besluit dat ek begrotings lesse nodig het.  Hulle beveel letterlik honderde video’s omtrent begrotings aan.  Ek het uit blatante nuuskierigheid na ‘n paar gekyk en nou kry ek duisende aanbevelings.  Begroting is waarskynlik nie die regte word nie, dit is eerder asof elkeen ‘n gekker besuinigingsmaatreël as die vorige het.  Elkeen word ook uit iets anders gemotiveer:  van lang, uitgerekte vakansies, om skuld vry te lewe of sommer net om op 40 af te tree.

Ja, daar is mense wat met gemak op 40 aftree.  Ek ken selfs iemand wat voor hulle 45ste verjaarsdag voltyds afgetree het.  Ek gaan nou nie een van die gelukkige swernote wees nie.  In die eerste plek, is ek nie groot op besuiniging nie.  Wat moet ek in elk geval met myself aanvang tussen 40 en 133?  Laaste en seker die belangrikste – ek kan nie myself onderhou tussen 40 en 133 nie.

Ek sal nou nie omgee vir ‘n paar oorsese (of selfs plaaslike) vakansies nie, maar helaas – ek en besuiniging is nie juis maatjies nie.  Ek hou van toiletpapier en is verder te lui om voltyds te besuinig.  Ek verdrink darem nou ook nie in skuld nie, dus het ek nie een of ander mal ingryping nodig nie.  Nogtans dink ek nie dat ‘n begroting ‘n slegte idee is nie.

As iemand belangstel; hier is my weergawe van ‘n begroting.  Begroting is seker ‘n ambisieuse term, sien dit meer as ‘n maand-op-maand plan van hoe my pakkie peanuts verdeel moet word.  My sogenaamde begroting is basies ‘n groot T-rekening en werk op basiese debiete en krediete.  Jip, min of meer soos ‘n grootboek veronderstel is om te werk.

My begroting is ‘n lewendige document (Excel natuurlik) en word deur die maand aangepas – gewoonlik in beplanning met die volgende maand se uitgawes.  Ek hou nie rekord van my vorige begrotings nie, ek sien nie die nut daarvan nie.

Die basiese beginsel is dieselfde.  My debiete is basies die geld wat ek die maand gaan ontvang.  Die krediete is al my vaste uitgawes (maandelikse rekeninge), items wat die maand betaal moet (bv lisensies) word  en enige iets wat ek die maand wil doen (bande of kar diens).  Ek het darem ‘n bietjie asemskep ruimte, in die sin dat ek geld kan rond beweeg om sekere behoeftes in ‘n sekere maand te betaal.  Dit wat oorbly, is wat ek kan spandeer vir die maand op goed soos kos, vermaak, inkopies ens.

Daar is ruimte vir verbetering – ek kan jaarlikse of  instandhoudings uitgawes voortydig probeer vergroot.  Soos as ‘n kar diens my R2400 kos, begroot ek elke maand R200 daarvoor.  Ek doen dit tans nie.  Ek bly min of meer by die begroting, maar konsolideer dit nooit nie.

Ek begroot gewoonlik apart – in ‘n aparte rekening/e vir iets buitengewoons.  My amptelike begroting sal ‘n bedrag wys wat ek hiervoor (groot aankope, vakansie ens) wil spaar die maand, maar ek het gewoonlik ‘n ander begroting daarvoor.  Ek begroot gewoonlik op die maksimale bedrag, met oorskiet net om veilig te wees en probeer dan alles op minimaal doen.  Daar behoort dus altyd oorskiet te wees, wat ek los vir die volgende projek.

My begroting is dus maar droog en vervelig soos ‘n begroting seker maar is.  Ek ken mense wat tot op die laaste sent vir hulle inkopies begroot en daagliks hulle uitgawes met hulle begroting laat klop.  Hopeloos te veel moeite na my sin.  Sien julle hoekom ek nie op 40 sal kan aftree nie?

Hoe begroot julle?  Sal dit jou help om op 40, 50, 60 of 80 af te tree?

 

 





Daardie tyd van die jaar

27 08 2017

aching_feet_painfree11

Dit voel amper of die Winter nog nie eers opgedaag het nie, maar volgens die almanak is ons op die drempel van Lente.  In ‘n mate is die ‘n uitfasering tyd, die Winter word stelselmatig vervang met die Somer.  Hoewel, die afgelope paar jaar het ons ‘n hittegolf gehad voordat ons Oktober getref het.  Ek begin al amper te dink dat September die warmste maand is.

Soos die Winter weggepak word, word ons sokkies en stewels ook weggepak.  Krisis!  Sokkies en stewels doen nou nie juis veel om jou voete te bevogtig nie.  Na ‘n ekstra paar kilometer, het my voete die laaste paar maande blase op blase gehad.  Almal nou gesond, maar hulle skil nou amper een vir een af.  Dit voel in elk geval so.

Ek is nou geen modeslaaf nie.  My voorkoms laat geen onduidelikhede daaroor nie.  Ek is nou nie een vir roompies en skoonheidsbehandelinge nie.  Ek gee seker ook nie juis om oor hoe my voete lyk nie.  Solank my voete nie in die bed vashak nie.  Nie eers vir ‘n mikrometer nie.  Buitendien is ek heeltemal bereid om te erken dat my huis vuil is.  Ek het nie skurwe hakke nodig om dit te verklik nie.

So!  Hoe klap ek my voete in ‘n kort tyd reg?  Ek wil nou nie die woord desperaat gebruik nie, maar ek sal ‘n pedikuur oorweeg.  Dit grens aan marteling vir my.

Enige beproefde raad?





Myne, joune, ons s’n en wie de hel s’n

17 08 2017

468671269-56a18f305f9b58b7d0c0a988

Ek  het al genoem dat ek ‘n kamermaat het.  Baie van julle weet selfs dat my kamermaat ‘n bloedverwant van my is.  Tegnies gesproke was ek 8 jaar oud toe ek die kamermaat gekry het.  Die kamermaat het egter weer by my ingetrek toe sy klaar was met universiteit.

Ons kan seker praat van ‘n kamermaatooreenkoms.  Dit is beslis egter nie op skrif nie en dit dek beslis nie goed soos parallel wêrelde en reis in tyd in nie.  Dit is basies ‘n mondelinge verstandhouding oor wie wat betaal, onkostes wat gedeel word en ‘n (wens-) lys om huishoudelike take te verdeel.  Daar is egter heelwat goed wat baie vaag is.

Soos byvoorbeeld toiletware.  Ek dink ons het altyd aanvaar dat elkeen haar eie koop, maar dit is nogal gerieflik as jou sjampoe onverwags opraak om gou by die badkamer langsaan te gaan steel – ek bedoel leen.  Om een of ander rede staam my tandepasta haar meer aan as haar eie.  Twee badkamers se voorrade is ook ‘n bonus vir wanneer die tannie met haar rooi karretjie kom kuier.

Goed in die kombuis is ook maar allemansgoed.  Ek het al ‘n aanmaning gekry dat ‘n sekere soort koffie afgemerk is en dat ek dit moet gaan koop.  Netso land daar gereeld pakkies koekies of ander lekkergoed in die kas wat nie in my inkopiemandjie geland het nie.  Boeke, DVD’s en CD’s is ook maar om en ewe – wel, tot een uit die huis uit verdwyn.  Dan is die hel los totdat dit terug in die huis – in die regte houer – is.

Daar is nie veel oor klere te sê nie, ons dra verskillende grotes.  Dieselfde geld vir skoene.  Sokkies is egter veel geduldiger.  Dit het heel onskuldig begin.  Ons koop by dieselfde plekke klere en die eienaarskap van sokkies was dikwels betwis.  Ek is tot vandag toe nie seker hoe iemand wat nooit sokkies koop nie, kan sokkies hê nie.  In elk geval:  na menige oor en weer gestelery van sokkies, het ons maar min of meer volstaan by “jou sokkies is my sokkies en my sokkies is jou sokkies”.  Onthou – bloedverband.

Nou ek het net een kamermaat, maar my kamermaat het ook ‘n ander kamermaat.  Sy het basies twee adresse.  So van tyd tot tyd land daar ‘n vreemde paar sokkies tussen ons sokkies op.  Ek sien dit beslis nie as ‘n gedeelde sokkie nie – daar is geen bloedverband met die regmatige eienaar nie.  Dit is in elk geval maklik genoeg om dit een kant te plaas om aan die regte eienaar terug te besorg.  Dit kan nog verduidelik word.

Wat my egter pienk kielie is die kindersokkies onder ons sokkies?  Dit is nie asof een van ons ‘n kind vir ‘n kamermaat het nie?  Of dat een van ons se voete in ‘n kind se sokkies kan kom nie.

Nou wonder ek?  Deel haar ander kamermaat ook in ons sokkies?

Dalk moet ek vir die wis en die onwis nuwe sokkies gaan koop en duidelik merk.

 





Party goed kan nie regverdig word nie

14 08 2017

025ea58a8199b0581d6c8661003175e6-d618uoq

Ek kon nog nooit die “moenie oordeel” beginsel klein kry nie.  Eerstens, is dit nie ‘n absolute reël nie.  Selfs die grootste “moenie oordeel” mense huiwer nie om oordeel uit te spreek oor goed wat hulle nie aanstaan nie.  Dit is eerder ‘n geval van moenie teen sosiale aanvaardings oordeel nie.  Wat dit ookal die dag mag wees.

Ek is wel oortuig daarvan dat perdedrolle nie vye is nie.  Sekere goed is nie reg nie en kan nooit regverdig of verdedig word nie.  Ek is nog een van die mense wat glo in ‘n reg en ‘n verkeerd.  Twee negatiewes in Wiskunde maak dalk ‘n positief, maar twee (of meer) verkeerdes kan nie ‘n reg maak nie.

Onlangs was daar ‘n geval in die nuus waar ‘n restaurant eienaar ‘n werker aangerand het.  Waar in jou lewe het jy al van so iets gehoor?  Die tyd van slawerny is mos al eeue lank verby.  Buitendien, in Suid-Afrika beter ‘n werkgewer binne die raamwerk (en prosesse) van die wet bly as hy weet wat goed is vir hom.  Buitendien kan jy mos nie alles regklap of slaan nie.

Helaas, soveel mense het simpatie met die boelie.  Daar is selfs mense wat terug verlang na die dae wat hulle plaaswerkers kon bydam.  Dan wonder mense nog waar kom die haat vir boere vandaan.  Dit is oor geslagte in werkers inge****.  Ek is egter heeltemal bereid om te aanvaar dat die meeste boere nie geweldenaars is nie.

Gaan daar ooit ‘n tyd in Suid-Afrika kom wat aksies objektief beoordeel kan word?  Of is ons gedoem tot ‘n leeftyd van panda politiek?  Reg of verkeerd behoort immers blind te wees.

Laat ek afsluit met ‘n tikseltjie nuttelose inligting.  (Dalk moet ek die breinvasbrand daarmee vervang).  Volgens Suid-Afrikaanse wetgewing, kan aanranding (onderworpe aan sekere voorwaardes) met toestemming regverdig word.  ‘n Mens gee tegnies ‘n chirurg toestemming om jou aan te rand as jy tot ‘n operasie toestem.

Daar was jare gelede (en ek praat van dekades terug) by die lughawe ‘n baas gewees wat hom liederlik vererg het vir ‘n vroulike werknemer.  Hy het haar ‘n keuse gegee:  hy kon haar of ‘n pak slae gee of hy kon haar afdank.  Sy het haar werk nodig gehad en het toe die pak slae gekies.  Hy het dit toegedien nadat sy ‘n skriftelike toestemmingsbrief geteken het.

Ten spyte van die geskrewe toestemming wat sy gegee het, was hy skuldig bevind aan aanranding.  Sy het toestemming onder vrees gegee en dit was dus nie as geldig gesien nie.

Ek beveel dit dus nie aan in die werksplek nie.  Ek wonder nou wat beteken dit as jy bang is jy gaan dood as die dokter jou nie aanrand nie.